Op de moment #1

Deze categorie heb ik overgenomen van deze fantastisch dame.

Omdat schrijven als kersverse mama niet altijd evident is, vond ik dat zo’n postje met wat ik zo allemaal uitspook de laatste tijd wel handig. Daarmee zijn jullie ook mee met de laatste nieuwkes hé.

  • Bezig met: lui in de zetel hangen, want eerlijk dat is gewoon zalig. Samen met Siska wat Netflix kijken en mij vooral niet te veel aantrekken van de rommel in huis. Ik wil zoveel mogelijk tijd doorbrengen met haar nu het nog kan. Gelukkig heb ik nog een extra maand borstvoedingsverlof genomen want anders moest ik binnen 2 weken haar al naar de crèche  doen. Dat kan mijn moederhart nog niet aan… IMG_0779IMG_0763
  • Zalig genieten van: de eerste keren van mijn dochter. Vorige week was ik onnozel aan ‘t doen tegen haar tijdens het verschonen (lees: overal kusjes aan het geven) en plots deed ze het, ongelofelijk breed lachen. Hallo hormonen! Mijn ogen werden toch efkes nat. Het is onverklaarbaar wat het doet met ne mens, die momenten zijn echt intens.
  • Nog meer genieten van: kleine uitjes, zoals een babydate met de maartmama’s of een lunchmeeting met mijn collega’s. In beperkte mate is het ook tof om onder de mensen te komen. En tegen dat ik thuis kom ben ik wel blij om eventjes rustig in de zetel te hangen. Ik ben nu eenmaal een huismus van nature.
  • Aan het lezen: “Oei, ik groei! De 10 sprongen in de mentale ontwikkeling van je baby”, omdat Siska net een sprongetje maakte. Denk ik, want ze leek er niet veel moeite mee te hebben. Ge hoort mij niet klagen zunne. Dus ik wil mij inlezen in de volgende sprong. Verder is het ook gewoon plezant, meer weten over de mentale ontwikkeling. Hoe alles in z’n werk gaat bij kinderen boeit mij enorm. Verklaart meteen ook waarom ik de theorie van mijn bachelors onderwijs zo fantastisch vond.
  • Verbaasd over: dat het al meer dan zeven weken geleden is dat ik een kind op de wereld gezet heb. Cliché of niet maar de tijd gaat echt veel te snel sinds Siska er is. Ik wil niet dat ze groot wordt! Boehoehoe… Jawel, ik wil heel graag dat ze opgroeit tot een schoon, intelligent en vooral gelukkig kind. Maar het kleine is er nu toch al af want haar eerste kleertjes zijn te klein.
  • Lichtjes gefrustreerd over: borstvoeding, of jah, vooral overhet feit dat ik nog steeds een lekkend vat ben. Een kleine samenvatting van hoe een voeding verloopt ten huize Willaert:
    *tetradoek in den aanslag*
    Meestal voorafgegaan door ‘Shit, waar is diene stomme tetradoek?’ of ‘Schatje, gooi nekeer nen doek.’ Dat laatste is overdag nogal moeilijk als Tom werken is.
    *jongeleer met dochter tot ze in correcte positie
    hangt*
     Gevolgd door een mini gevecht met mijn tepel om Siska te laten aanhappen waarna ze alweer heel snel loslaat. Insert de belachelijk sterke toeschietreflex. De vroedvrouw verwoorde het als volgt: “Eigenlijk zijt ge haar aan het verzuipen.” Elke keer dat ze loslaat, omdat ze dus aan ‘t verzuipen is, krijgt ze een warme mamamelkfontein over haar gezicht, haar kleren maar uiteraard niet in haar mond. Ondanks de tetradoek hangt mijn t-shirt ook vol eh. Echt kei tof …  Om nog maar te zwijgen over stuwing.
    Ik weet dat ik klaag over een luxeprobleem, er zijn genoeg vrouwen waarbij het niet zo vloeiend gaat. Heddem?Eh, eh? 
  • Blij met: het feit dat ik ein-de-lijk verlost ben van mijn tandpijn, dankjewel tandarts! Schijnt kost elke zwangerschap een tand, wel bij mij was het een zenuw. Paar weken na de bevalling had ik plots zo’n pijn waarvan ik de oorsprong niet kon vastpinnen in mijn mond en dus ging ik maar eens langs bij mijn tandarts. BlijkbIMG_0785aar was mijn zenuw aan ‘t doodgaan,
  • Nog blijer metjongens, deze verdient zelfs een vreugdedansje! de zwangerschapskilo’s zijn gesmolten als sneeuw voor de zon want ik weeg 7kg onder mijn startgewicht. Wat nog steeds te zwaar is, maar het is een stap in de goeie richting. Vooral het feit dat ik ook terug in mijn pre-zwangerschapsjeans kon vond ik al een reden om te feesten.
  • Gekocht: een overvloed aan kleertjes voor Siska. Eigenlijk zou ik zelf ook nog wel wat borstvoedingsbloesjes kunnen gebruiken maar die kleine stuks zijn zoveel schattiger.

 

 

 

Over dé newbornshoot

Eerst dacht ik: “Bwa zo’n shoot met zo’n klein dutske is toch beetje gemaakt hé.” Daarna was ik overtuigd dat ik persé een wou. Vrouwen, en dan spreek ik voornamelijk voor mezelf, wisselen al wel eens van gedacht. Dus bij deze, wou ik plots echt echt echt zo’n schattige foto’s. Manlief was niet super enthousiast. Maar dat is die eigenlijk nooit… Sorry schat. ;-)

En dan begint de zoektocht naar een fotograaf, wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Want heel eerlijk, het kost wel wat. Uiteraard is het de investering meer dan waard, but still… Na wat zoekwerk met mijn vriend google en gechat met de maartmama’s kwam ik terecht bij Kim Marivoet van {foto21}. Wat een toffe madam zeg!

Hoe gaat het in zijn werk? Awel, da’s heel gemakkelijk. Kim komt aan huis en brengt ook de mooiste spulletjes mee waaruit je dan zelf mag kiezen wat je zeker op de foto wil. Denk aan mandjes, dekentjes, haarlintjes, … Noem maar op en ze heeft het. Ze geeft heel goeie tips rond combineren en mijn goesting waren de zachte en lieve kleurtjes.

001 002 003 004 005 006

Verder had ik ook gevraagd aan Kim of ze foto’s kon maken samen met ons, ik wou namelijk een mooie gezinsfoto hé. Aan jullie om te zeggen of dat gelukt is ;-) Ik ben in elk geval vree content. Al zie ik er wel een beetje moe uit…  Hoort erbij zeker?
008009
010

Daarna zijn we overgegaan naar een ander decor, waarbij we Kim een handje geholpen hebben. Want den doek wou niet schoon blijven liggen, baby gelukkig wel. Tot het moment dat Siska eventjes besloot om haar pamper te vullen. Die op dat moment uit was natuurlijk. Gelukkig is mevrouw de fotografe daarop voorzien.
011 012 013 014 015 016

Wil je graag meer info over een newbornshoot bij Kim? Dan kan je terecht op haar facebookpagina of website! Wij zijn in elk geval heel tevreden van het resultaat en ik zal haar zeker in de toekomst nog vragen voor foto’s als ons meisje weer wat groter is.

017

 

This entry was posted in Siska.

Over ‘mama zijn’

‘Mama zijn’ betekent …

…  vanaf nu voor altijd ongerust en onzeker zijn

Al sinds de eerste nacht in het ziekenhuis, waarbij ik trouwens hopeloos verloren mijn lieve wederhelft smeekte om toch bij ons te blijven, ben ik geen seconde meer gerust. Taferelen als:
“Oei, ademt ze wel? Ze ligt zo stil?”
*por por*
“Wheeeeeihhh”
“Waarom weent ze nu?”
zijn niet ongewoon. :-)
In de auto zit ik continue te luisteren en in haar Maxi-Cosi te kijken. Ik vind dat ze daar zo samengeperst inzit, ‘t is zielig. Nog een voorbeeldje om mijn stelling te staven: Siska heeft de laatste weken stevig wat baby-acne ontwikkeld. Meteen een foto en bij maartmama’s gecheckt of het echt wel acne was. Gelukkig zitten daar heel wat ervaren mama’s die mij vaak geruststellen. En is Tom er ook nog altijd om mijn worst-case scenario’s onder bedwang te houden.
Toch is het onmogelijk om niet onzeker en ongerust te zijn, dat gevoel overvalt mij nu eenmaal regelmatig. Ik ben verantwoordelijk voor een ander mensje haar bestaan, voor eeuwig en altijd.

… een overactief Schuldgevoel creëren

De eerste keer dat hét Schuldgevoel, ja hét verdient zelfs een hoofdletter, van mij overnam was na de eerste nacht thuis, mijn borsten waren zo hard van de stuwing dat dochterlief heel moeilijk kon aanhappen en enorm verdrietig was bij elke voeding. Het werd niet beter, na een week ben ik in tranen uitgebarsten om half 3 ‘s nachts wanneer ik ze uit frustratie in Tom zijn armen duwde. Wat voor een moeder geraakt nu gefrustreerd van zo’n klein prutske? Blijkbaar alle moeders. Het is oké!

… de komende vijf jaar gelukkig zijn als je kan eten met twee handen

Al van in het begin heeft ons dochter een sterke neus, ze weet perfect wanneer ik wil beginnen eten. En net op die momenten heeft zij natuurlijk ook een hongertje of nood aan mama. Resultaat: ofwel doe ik een poging te eten met alleen een vork ofwel schrok ik alles op zo’n recordtempo binnen dat ik er mottig van word. Misschien heeft het voordelen voor mijn gewicht, geen tijd hebben om veel te eten. A girl can dream, right?
Dus tenzij op uw werk of wanneer uw kind op logement is eet ge nooit meer rustig, of dat denk ik toch want geen van beide is al voorgevallen. Ik ben wel al een avond weggeweest dat Tom voor haar moest zorgen, ondanks dat ik geen eten moest geven was ik toch niet heel rustig. De hele avond heb ik mijn wederhelft gestalkt: “Hoe is ‘t daar? Heeft ze al gegeten? Ging het goed? Huilt ze?” enz. Zo schiet het ook niet op natuurlijk… Om dan ‘s avonds thuis te komen en blij te zijn dat den druk van uw borsten kan.

… half verteerde melk in uw decolleté en kak op uw hand krijgen

Willen of niet, ge krijgt gewoon onverwachts een gutske half verteerde melk tussen de borsten of plots, tijdens het verversen van een pamper, een straal explosieve kaka recht op uw hand en ook de helft van de living. Gelukkig ben ik ondertussen geoefend in het net op tijd iets voor mijn dochter haar poep te houden om dat laatste te vermijden.
Behalve half verteerde melk tussen mijn borsten heb ik ook nog verse melk op mijn t-shirt omdat die bij elke maaltijd wild in ‘t rond spuit, sorry voor de details maar ‘t is gewoon waar. 

… een muilezeltje worden

Ronduit belachelijk is de hoeveelheid rommel dat ik permanent meezeul. Het zal maar eens voorvallen dat er een kleine atoombom ontploft in die pamper met enkele onschuldige slachtoffers genaamd Romper, Broekje en Truitje. Ik wil daar dan niet staan in het midden van een restaurant (want ja, die dingen gebeuren meestal op zulke plaatsen) zonder reserve. Ik ben liever een muilezel dan, ik heb daar vrede mee genomen.

… de vervelendste vragen krijgen en ze uit beleefdheid nog beantwoorden ook

Mensen die mij na een paar dagen al vragen of ze al doorslaapt … Echt?! Wat denkt ge zelf… Natuurlijk is ook de “En, wanneer komt ‘t tweede?” ook een populaire. Alsof ik de bevalling al achter mij heb kunnen laten. Niet dus. Ik weet dat mensen dat niet slecht bedoelen maar zo’n vragen zoals de eerste maken mij onzeker, hoort ze dat dan al te kunnen? Baneet. Elk kind op zijn/haar tempo.

… google aanzien als uw beste vriend en ergste vijand

En dit eigenlijk al voor die twee roze streepjes verschijnen. Tegen beter weten in heb ik al eindeloos veel dingen opgezocht, en overal geven ze andere tips/raad/oplossingen. Enorm frustrerend wanneer je onzeker bent en toch zou ik niet weten wat te doen zonder. Gelukkig zijn er heel wat websites waar je betrouwbare info kan terugvinden. Af en toe heb ik gewoon bevestiging nodig om zeker te zijn dat ik niets stoms doe. ;-)

… duizenden foto’s maken om zeker niets te missen #SiskaSpam

Sorry, not sorry voor de Siska-spam die mijn lieve instagram- en facebookvriendjes krijgen. Ze is gewoon schattig dat ik elke dag wil vastleggen. En iedereen blijft toch maar herhalen dat ze zo snel groot worden, awel ik wil voldoende herinneringen! Al heb ik haar eerste lachje wel niet vast gelegd. Ik was namelijk nogal onder den indruk.

…  voor eeuwig verliefd zijn op die twee schone oogskes

Want voor elk moeilijk moment krijg ik minstens twee prachtige, vertederende momenten in de plaats.

Conclusie: ‘mama zijn’ is het mooiste dat er is. 

Sociaal Lachje

This entry was posted in Siska.

Grote avonturen beginnen klein…

Spoiler alert, we gaan in detail. Als verhalen over dokters, ziekenhuizen en voornamelijk pijn niets voor jou zijn hoef je niet verder te lezen ;-) Ja zus, ik heb het tegen jou. 

Om even te beginnen bij het begin: bij mijn bezoek aan de gynaecologe op 38weken en 2 dagen werd besloten om in te leiden. Dit omwille van lichte zwangerschapscholestase (= door een te hoge concentratie van oestrogenen worden de galtransporters in de lever ontregeld) en het feit dat ik had gezegd dat dochterlief tamelijk rustig was in de buik, maar dit nooit te merken was op de monitor want dat ze dan erg actief werd. De kleine show-off.  

Dus op 8 maart 2016, om kwart na 12 ‘s nachts, gingen we binnen…

[00:30] Het allereerste tabletje om de baarmoederhals te verweken wordt gestoken en baby aan de monitor. Alles gaat prima, er is nog niet echt beweging dus ik krijg de boodschap nog even goed te slapen want het wordt een grote, zware dag.  Ja hallo, alsof ik dat zelf nog niet bedacht had. Maar die vroedvrouw heeft duidelijk nog nooit zelf een baby op de wereld moeten zetten want zij begrijpt niet dat slapen er niet meer inzit… 

[01:47] Een laatste berichtje naar mijn schat met de melding dat slapen echt onmogelijk is. Ik krijg geen reactie meer. Die is waarschijnlijk zalig aan ‘t genieten van een nacht het bed alleen voor zich te hebben. Zonder snurkende, wriemelende zwangere. Heel eerlijk, ik kan ‘t hem niet kwalijk nemen. 

[03:30] Tegen deze tijd heb ik al lang in de gaten dat het nog wel even zal duren, ik ben ongelooflijk zenuwachtig en kan de kriebels in mijn buik niet bedwingen. Dus dat slapen is geen groot succes. Obviously. Alweer een tabletje en aan de monitor. Nog evenveel vooruitgang als daarstraks: geen. De vroedvrouw weer weg met melding dat ze om half zes nog eens zal controleren.

[05:04] Naar mijn slapende wederhelft stuur ik verveeld dat er nog niets te voelen is en dat ik verwacht dat er dus nog steeds geen vooruitgang zal zijn. Ook vind ik ondertussen de frigo op de slaapkamer, het is een kwestie van mezelf bezig houden natuurlijk…

[06:12] Beetje later dan gepland gaat de vroedvrouw mijn ontsluiting na en zegt alweer hetzelfde. Al is de baarmoederhals nu wat schuin, wat dat ook mag betekenen maar het klonk enthousiast?! Hoopvol dommel ik toch nog even in. Gelukkig, want de gynaecologe komt pas tegen half 9 het volgende tabletje, ditmaal dieper in de baarmoederhals, opsteken.

[07:44] Hoera, een groen bolletje naast Tom zijn naam. Dus ik stuur hem dat ik alweer aan de monitor hang, op de vraag wat de monitor zegt kan ik enkel teleurgesteld: “Niet veel.” antwoorden. Ondertussen begin ik ook menstruatiekrampen te krijgen op onregelmatige basis. Ik ben toch nog hoopvol wanneer ze mij aan de monitor hangen, maar niet voor lang.

[08:20] Mijn lieve wederhelft is nog nergens te bespeuren wanneer de gynaecologe langskomt. Mijn hoopvolle bubbel was al lang doorprikt na de monitor een half uur geleden en ook zij brengt geen tof nieuws: “Een dikke cm, nog steeds net geen 2cm. En zodra er weeën zijn is het 1cm per uur.” Nadat ze twee tabletjes induwt, wat trouwens een belachelijk irritant gevoel is, krijgt de nieuwe vroedvrouw van de volgende shift de boodschap mijn ontsluiting te controleren tegen tien uur en als ze kan mag ze ook de vliezen breken.

[10:42] De vroedvrouw komt mijn vliezen breken, dit moet echt het gekste gevoel ter wereld zijn, maar nu weet ik eindelijk hoe dat nu juist moest voelen, die gebroken vliezen. Het vruchtwater is helder dus dat wil zeggen dat alles daar nog goed gaat binnen en dat ik straks nog eventjes gezellig in het bad weeën kan opvangen. Tot hiertoe heb ik nog steeds alleen wat last van krampen.

[11:10] Eén van de vroedvrouwen hier is een ex-klasgenote van mij. Zij komt nog even controleren hoe alles gaat en zegt dat ik nog wel even in de kamer zal zijn dus dat ik gerust nog een douche mag nemen om de onregelmatige krampjes op te vangen. Zo gezegd, zo gedaan en ik hang een eeuwigheid in de douche. Want net zoals met mijn menstruatie is warm water echt een goede pijnstiller.

[11:45] Ik zit, ondertussen was ik het rechtstaan wel moe, onder de douche wanneer ze Tom zijn eten brengen. Ik hoor het personeel nog zeggen dat ‘mevrouw geen eten meer mag hebben’ en dat hij dus niet mag delen met mij. Zal hem niet veel moeite kosten want ik heb echt geen zin in eten. We kijken gezellig nog wat hamsterfilmpjes, don’t ask, en andere lollige gifs terwijl ik zo goed en zo kwaad mogelijk de pijn opvang. Want het is toch wat heviger geworden, maar nog niet echt ‘full on’ weeën.

[13:05] “U voelt zich nog veel te goed mevrouw, dat is niet wat we nodig hebben”  is de conclusie van mevrouw de gyn bij haar volgende bezoek. Ook nog steeds geen regelmatige weeën, meer ontsluiting dan 2 cm lijkt ook niet te lukken. Dus krijgt de, nu niet meer zo nieuwe, vroedvrouw de opdracht om het infuus te starten. Twee keer prikken later, dankjewel fijne adertjes van mij, hang ik vast aan dat stomme ding. De vroedvrouw zegt dat we nu wel bijna naar de verloskamer kunnen en dat is geen moment te vroeg want ik wil in dat bad.

[14:10] Dat bijna naar de verloskamer had ik met een korrel zout moeten nemen, want ik ben ondertussen wel geïrriteerd dat ik nog steeds in mijn kamer lig. Ondertussen zijn ze ook al twee keer de dosis in het infuus komen verhogen en ik begin zo stillekesaan minder vrolijk te worden.

[14:26] Er is 4 cm ontsluiting en we mogen eindelijk naar de verloskamer! Het enige wat ik kan denken is: hoera, in bad! Deze vroedvrouw, Rebecca, is echt heel lief en helpt mij bij het vechten met het infuus terwijl ik een poging doe niet over mezelf te vallen om in het warme water te geraken.

[15:26] Het infuus staat volledig open en de weeën zijn echt ontzettend zwaar geworden. Het bad heb ik ondertussen ook achter mij gelaten, ik werd misselijk van de warmte. Plus Rebecca wil ook heel graag nog eens voor tien minuten de monitor aankoppelen en ontsluiting nagaan, je raadt het wel, nog steeds, 4cm.  Ondertussen blijkt ook bij elke wee de hartslag van dochterlief te pieken, dus laten ze de monitor toch gewoon aangekoppeld, om het op te volgen. Ik moet toegeven dat ik op dit moment toch heel ongerust ben, ik blijf op vier hangen en de baby vindt het toch niet zo fijn daarbinnen.

[16:20] Een uur en een nieuwe controle later zit ik nog steeds op 4cm. Ontzettend teleurgesteld in mezelf vraag ik de epidurale want ik voel zelf ook aan dat we niet verder vooruit geraken zonder, bij elke wee krimp ik in elkaar in plaats van het concept van meegaan op de golf toe te passen, dat heb je als je een boek las dat ‘duik in je weeën’ getiteld is. Gelukkig heb ik Tom, hij stelt mij ontzettend gerust, aait over mijn rug en geeft mij bevestiging over hoe goed ik het doe. Ik baal enorm dat ik het niet zonder kon, vooral omdat meer mensen er sowieso waren vanuit gegaan dat ik ze wel nodig zou hebben. Ja, op dat moment was mijn ego wat gebroken. 

[17:00] Ein-de-lijk is die anesthesiste daar, mijn reddende engel. Ik hoop nu dat het allemaal vooruit zal gaan en dat ik toch eventjes pijnloos zal zijn. Had’k het maar geweten… Na prik-poging één vraagt ze aan Rebecca of het vocht er helder uitziet volgens haar. Gelukkig ben ik op dat moment helemaal van de kaart, anders was er bij mij waarschijnlijk paniek ontstaan. Ik zou denken dat een anesthesiste weet hoe het werkt?! Ze opent dan maar een nieuwe set en prikt opnieuw, deze keer is ze gerust dat het in orde is. Ik wandel rustig naar mijn bed en daar doen ze nog controles bloeddruk, “of ik mijn benen nog voel”, voor zover ik kan verstaan is alles in orde. Maar ik ben nog niet pijnloos en hoop dat het snel komt.

[17:30]  Er is nog een tweede vroedvrouw bijgekomen, die zegt doodleuk “dat de gynaecologe toch nog sprak van een keizersnede”. Moest ik de energie hebben, ik verkocht ze een mep. Niet alleen omdat ze gewoon best irritant is in ‘t algemeen maar ook omdat ik echt geen keizersnede wil. Nu ik al zoveel moeite gedaan heb… Waar is Rebecca, die is lief voor mij! 
Net nadat de epidurale gestoken is heb ik het gekke gevoel gekregen dat ik naar het, sorry voor de details, grote toilet moet, continue een druk ‘down there‘. Als ik dit aan Rebecca zeg, kijkt ze mij aan alsof ik net gezegd heb dat ik helemaal niet zwanger ben. Beeld u nu mijn ongerustheid in… “Dat is niet de bedoeling…” I figured. Ook heb ik ongelooflijk veel kou, ik krijg mijn lichaam niet onder controle, ik blijf maar bibberen. Ik begin koorts te maken en geef nog twee keer over, mijn lichaam is duidelijk op volle toeren aan ‘t draaien. Tijdens dit alles is Tom mijn rots in de branding. Hij is enorm begaan met onze gezondheid want alles houdt hij nauwgezet in ‘t oog en vraagt regelmatig aan vroedvrouwen of alles normaal verloopt.

[ongeveer 18:30] Opnieuw controleert Rebecca mijn ontsluiting en kijkt verward. Ik voel de bui hangen en vraag ongeduldig: “We zitten nog steeds op 4cm zeker?!” waarbij ze mij aanmaant geduldig nog efkes te wachten. Ze wil zeker zijn van haar stuk voor ze mij hoop geeft want daarna vervolgt ze met: “We zitten aan 9cm, juist nog het boordje.” Ik heb geen idee waarover ze het heeft met haar boordje maar ik denk dat dit moment eventjes het gelukkigste is van de afgelopen 24u.
Niet veel later verklaar ik al snotterend aan haar dat die pijn op mijn stuit echt niet meer te houden valt, ze vraagt mij of ik persdrang heb. Eventjes denk ‘k om te roepen: “Hoe moet ik dat nu weten, wie is hier de vroedvrouw, gij of ik?!” Maar gelukkig krijg ik mezelf op tijd gekalmeerd. Ze kijkt heel eventjes bezorgd en schiet in gang. “Ik ga nu Dr Van Hoorick bellen, hopelijk is ze hier op tijd. Maar als je voelt dat je moet persen druk op het belletje, want ik wil er wel bijzijn, hé!”
Onze gynaecologe woont in Boom, dus ik weet exact hoe lang het duurt voor die hier kan zijn. 19 minuten, dan mag ze geen verkeer hebben en dan mag ze niet bezig zijn aan een consultatie. Wat waarschijnlijk het geval is.  
Uiteindelijk ben ik lichtjes in paniek, ik denk dat’k het niet meer kan houden en druk op het belletje, in mijn hoofd zit er nog een eeuwigheid tussen het bellen en het moment dat ze effectief de kamer binnenkomt.
Plots gaat alles enorm snel, tot hiertoe is de gynaecologe er nog steeds niet en Rebecca brengt alles in gereedheid. Ze verontschuldigt zich omdat ze nu zo weinig aandacht heeft voor mij maar nu moet alles klaarstaan voor de komst van het kindje. Als ze niets zou zeggen had ik het zelfs niet opgemerkt, maar ‘t is een lieveke.

[ongeveer 19:00] ‘Meneer, wilt ge graag eens kijken? Ge ziet het hoofdje al!’ Tom kijkt vragend naar mij. Want ooit heb ik eens gezegd dat hij bij mijn hoofd moest blijven, hij moet dat tafereel ‘down under‘ niet zien. Maar op dit moment kan ‘t mij niet meer schelen en is ‘doe maar’ alles wat ik er nog uitkrijg. Tom staat bijzonder snel terug naast mij. Ze heeft blijkbaar al een goed kopke haar. Totaal irrelevant op dit moment, me dunkt. 
Naast ons hoor ik nog een vrouw bevallen, die gilt net zo hard als ik. Verontschuldigend voor mijn geroep sputter ik nog een paar keer dat’k echt ga flauwvallen, want zo voelt het ook. Chance dat mijn wederhelft nog een fris washandje tegen mijn voorhoofd duwt. Voor de mensen die ook gehoord hebben dat bevallen voelt alsof ze een paraplu opendoen daarbinnen en die er zo willen uithalen, ja zo voelt het dus echt hé. Bijzonder goed omschreven door die vrouw in dat tv-programma, ik heb geen idee meer welk het was.  Mijn persweeën liggen precies uren uit elkaar en we zijn gezellig met z’n allen aan het wachten op een volgende persewee wanneer Rebecca klaarstaat met een schaar om een knipke te geven. Daar was ik al weken bang voor. Gelukkig ben ik te veel in the zone om het goed en wel te beseffen en ben ik blij dat de volgende perswee er is. Ge voelt dat knipke dus amper, hé!
Onze pruts haar hoofdje is er al en we wachten weer op een perswee wanneer de gynaecologe binnen komt wandelen en haar trui snel aan de kant legt en handschoenen aandoet.

[19:17] Plots ligt er een, nog helemaal plattekes, kindje op mijn buikIk ben vooral overdonderd, ik heb geen idee wat ik op dat moment moet voelen maar ik kan alleen maar denken aan dat ik nu voor altijd verantwoordelijk ben voor dat klein prutske.
Na alle checks blijkt er nog een andere vrouw aan ‘t wachten te zijn op een verloskamer dus alles gaat snel snel, Siska krijgt haar eerste voeding en ik mag nadien nog kort een badje nemen om even op te frissen terwijl ze de verloskamer schoonmaken.

[20:30] Ik besef nu pas dat het allemaal voorbij is, nu we met drie op de kamer zijn. Nu begint ons avontuur, met drie. 

This entry was posted in Siska.

[37]

First things first: laat ons eventjes juichen voor ademruimte! Sinds een goeie week is de baby duidelijk lager gaan zitten, ze duwt veel minder mijn maag en ribben samen en dat doet zo’n deugd! Ook de gyn bevestigde dat want ze was mooi ingedaald, maar er is nog geen ontsluiting. Dus ik verwacht hier nog niet te veel actie eigenlijk. Ondanks dat ze zeggen dat de baby nu elk moment kan komen. Totally fine by me… Maar dat zorgt ervoor dat elk steekje of lekje ervoor zorgt dat ik hoop dat het gestart is, maar uiteraard niets. We zullen nog wat extra geduld moeten uitoefenen. Laat ik daar nu net kei goed in zijn. ahum .
Afgelopen weekend was verbazingwekkend productief. Zaterdag hadden we nog een hele lijst van winkels waar we zeker langs moesten, niet alleen voor dochterlief. Maar uiteraard blijven de leukste winkelbezoekjes die aan de dreambaby. We gingen het park en badje afhalen, want als dat er staat is het toch eens zo echt hé. Tijdens het bezoek aan de supermarkt vond ik het ook een goed idee om al drank en hapjes in te slaan voor kraambezoekjes. Nu heb ik zoveel zin in een glaasje cava, dju toch!
Verder had ik zondag het plan om gewoon zalig lui met manlief in de zetel te hangen, maar plots kreeg ik zo’n nood aan ons huisje voorbereiden op komst van baby, (Nestdrang, iemand?) dat ik de living heb gepoetst. Wat mij trouwens een volledige namiddag gekost heeft, mijn bekken is meestal niet zo gelukkig met opstoten van nestdrang… En uiteraard als het hier dan zo proper was, konden we toch ineens het park ook in elkaar steken zeker?! Dus nu staat hier een park, gevuld met ballonnen (blame the monstercat) , klaar voor de komst van onze kleine meid! Nu mag ze echt wel haar intrede doen!
parkje
En Casper zag dat het goed was…

[35]

NOG 5! *Loopt gillend een blokje rond het huis!* Dit volledig mentaal want fysiek totaal onmogelijk. Ik geef toe dat’k stilaan toch een beetje schrik krijg bij het idee dat het bijna tijd is om te bevallen. :-)

Hier gaat alles rustig zijn gangetje, qua voorbereidingen zijn we bijna rond. Ik heb mijn voorraad voedingskledij ingeslagen en ook dochter haar eerste kleertjes liggen klaar in de kast. Nu moet ik daar nog een ‘vluchtkoffer’ van maken. Voor als ‘t zo ver is! Maar dat blijf ik een beetje uitstellen, niet omdat ik niet wil dat het er snel is maar eerder omdat ik de energie echt niet kan vinden. Voor gelijk wat te doen eigenlijk. Ik heb zo’n klein vermoeden dat ‘t iets te zien heeft met de hoeveelheid nachtrust die ik nog bijeen kan sprokkelen. Als ik nog één keer ergens hoor dat’k nu slaap moet inhalen voor de komende jaren ga ik moorden plegen. Degenen die dat verkondigen hebben sowieso nooit geprobeerd met bekkeninstabiliteit een comfortabele slaaphouding te vinden die langer dan vijf minuten aan te houden is of zich om te draaien op de andere zij.

Dat brengt mij bij mijn gigantische ton. Ondertussen voel ik mij in elke broek in ‘t nauw gedreven en wil ik liefst van al gewoon de hele dag in mijn nachtkleedjes vertoeven. Maar als ik dan de deur moet opendoen voor de postbode die pakketje nummer 1001 brengt, da’s ook geen zicht hé. Dus, zo nu en dan draag ik toch nog echte kledij.

Ondertussen zijn de ziektekiemen hier ook al in huis binnengedrongen en heeft manlief zijn portie al gehad en is het uiteraard nu mijn toer. Snotvodden overal en een kop die tienduizend kilo weegt. Yep, dat helpt ook echt heel goed om energie te vinden.

Soit, voorlopig heb ik weer eventjes genoeg kunnen klagen. En wil ik toch nog eventjes melden dat ik geniet van dit klein monster haar gewriemel en gewroet in mijn buik maar ondanks de angst voor het onbekende, LAAT DIE BEVALLING MAAR KOMEN! ;-)

Veel liefs!

[32]

NOG 8 WEKEN! Of ja, in theorie hé.  Echt, ik kan niet uitdrukken hoe ongeduldig ik ben. Maar de meesten die mij kennen weten wel hoe ik ben. En ongeduld is nu eenmaal mijn middle name. Als ik die moest gehad hebben op z’n minst. 

Afgelopen maandag was de allereerste informatie-avond, de vroedvrouw bleef het elke keer een cursus noemen. En ik zei voor ‘t lachen tegen Tom: ‘Ze doet alsof we er examen van gaan krijgen.’ Waarna ik me realiseerde dat bevallen op zich ook wel kan tellen als examen neem ik aan. Korte pauze voor paniek. Die moet er echt uit ofwat?! Maar om even terug te komen op de vroedvrouw, een braaf mens maar jongens, vermoeiend! Ze probeert het leuk te houden, en geeft correcte info, maar ik vind haar toch wat apart. Vanavond nog zo’n rondje.

Verder heb ik deze week ongeloofelijk veel rugpijn gehad maar kon ik het mij toch niet laten om de kinderkamer te poetsen. Dat maakte mij nu eens zo gelukkig… Ja, kuisen, ja, met nat hé! Ik zorgde ervoor dat mijn Poäng en het bedje ook in elkaar stonden en ‘s avonds mocht mijn wederhelft de lamp omhooghangen.

Ook hadden we nog eens een avondje uit gepland op vrijdag, oh daar keek ik de hele week naar uit. Dus helemaal opgetut naar ‘t restaurant en daar viel ons eten een beetje tegen maar ik was toch blij dat we eens buiten zijn geweest en eens met ons tweetjes een gezellige avond ervan hebben gemaakt.

Tot slot hebben we dit weekend een groot taakje van onze to-do kunnen schrappen: het doopsuiker! Of zeg je geboortesuiker? :-) Zowel meter als peter kwamen handen uit de mouwen steken om doosjes te vouwen, strikjes te maken en snoepgoed te verdelen. Hard werken, waarna ik verging van de rugpijn, maar oh zo gelukkig dat het af is.

Veel liefs,
Tessa

[31]

Vorige week had ik op een familiefeestje aan mijn zus, tevens uitverkorene om meter te worden, nochalant gevraagd of ze niet wou komen helpen schilderen ‘volgende week’. Mijn zus haar hart loopt over van meterliefde, dat bewijst ook het slabbetje dat ze ons cadeau deed, en zei dus ja. Later op de avond herinnerde manlief mij eraan dat de muren van de kamer nog nergens in de buurt van klaar waren. Dus dat betekende deze week extra hard aan ‘t werk om alles schilderklaar te krijgen. Resultaat was weinig slaap maar wel alle muren geschilderd, alleen de laatste moet nog een tweede laagje krijgen.  Nog eventjes en onze kleine meid haar kamer kan ingericht worden, waar ik mij ontzettend op verheug.

Verder bleef er dus weinig tijd over om nog iets anders te doen en ook week 31 zal weer erg druk worden met o.a. een eerste info-avond op de materniteit in Bornem. Maar we hebben toch nog even de tijd gemaakt voor een foto van mijn dikke buik en je krijgt er een gratis vergelijking met week 19 bij!

[30]

Week 27

De start van de week ging enorm moeizaam, nadat mijn auto het had opgegeven, een dode batterij… Niet zo gek als je weet dat de langste autorit in maanden naar de winkel hier 2 km verderop was. Ik heb namenlijk een fantastische chauffeur die mij overal naartoe gebracht heeft. Bracht Tom mij dus maar weer naar het werk. Dankjewel liefste man van mij. 

Maar om dus terug te komen op die moeizame start, na vier uur rechtop zitten wou mijn rug helemaal niet meer mee en had ik een harde buik om u tegen te zeggen. Dus besloot ik dat het echt niet meer ging en ik dus naar huis moest gaan platliggen. Iets makkelijker gezegd dan gedaan want aangezien manlief mij naar het werk had gebracht moest ik dus zelf zien thuis te geraken. Na wat omwegen heeft een vriendin mij thuis gekregen en ben ik languit in de zetel gaan liggen met een zalig kersenpitkussentje. Die dingen zijn nu toch echt geweldig, op elk moment in iemands leven! 

Week27Vervolgens dus bezoekje bij meneer doktoor. Er zou iets moeten bestaan zoals een abonnement voor doktersbezoeken, jammer maar helaas, hij wimpelde het idee af. What a shame. Na ook het vaccin tegen kinkhoest te geven, waar ik trouwens nog steeds een stramme arm van heb, schreef hij mij weer wat rust voor.

En nu we het toch over dokters hebben, onverwachts had ik mijn eerste afspraak bij de kinesiste, zij gaf mij een enorm pijnlijke oefening en een boek met tips en informatie rond bekkenpijn mee. ‘Als de oefening moeilijk gaat kan je je partner om hulp vragen.’ Ja-haaa, die laatste begreep niet helemaal waarom en hoe hij kon helpen maar deed het toch. Ik denk dat hij de denkbeeldige mep die ik hem verkocht kon voelen. Muhaha. 

En Wifi bracht ook nog wat tijd door op Music for Life met Linde Merckpoel, ‘t beest was zijn weg kwijt, ja die volle 500 m wandelen was blijkbaar heel verwarrend. Hij was gevolgd toen we op vrijdagavond een kijkje gingen nemen bij Gunther D en toen het te druk werd bleef hij staan. Waarna wij hem niet meer vonden toen we terug naar huis gingen. ‘s Ochtends kreeg ik telefoon: ‘We hebben uw kat gevonden.’ en zag ik ook onze kat verschijnen op de instagram van StuBru.

Net wakker en de eerste bezoeker van de dag is hier al. #MFL15 #DeWarmsteWeek

A photo posted by Studio Brussel (@stubru) on

 

Week 28

week28Eventjes langs de materniteit geweest om die harde buiken te laten controleren, en in rust waren ze er niet en baarmoederhals was niet verkocht, goed nieuws! Dochterlief was wel heel enthousiast aan de monitor. Getrappel tot en met.

En we kunnen nog een belangrijke to-do van onze lijst schrappen want we hebben een naam gekozen! Maar die blijft nog geheim tot de geboorte.

Tot slot was er deze week ook nog wat kerstfeestjes te vieren, ik was echt bekaf maar die familiemomenten vind ik toch extra geweldig op dit moment. Ik kreeg ook nog een mooi bedeltje voor m’n armband van Tom. Het enige wat deze Kerst ontbrak was een glaasje bubbels, maar daar kan ik wel mee leven ;-)

Week 29

Mijn volgende afspraak bij de kiné verliep ook best pijnlijk, maar volgens haar was dit volledig normaal. Wat ik wel geweldig vind is die zalige warmtelamp! Even better dan kersenpitjes!

En we hadden ook weer een check-up bij de gyneacoloog, die keurde mevrouw weer goed tot volgende maand. 1440 gram weegt de jongedame ongeveer, lag met haar hoofdje naar beneden, ideaal om te bevallen. Naar ‘t schijnt. Ondertussen ben ik ook de afgevallen 10 kg alweer bijgekomen. Ik heb echt wel meer goesting op chocolade en andere rommel!  Verder blijf ik tot aan de bevalling thuis, stomme bekken… Ter afsluiting kregen we nog een mooie, nu ja, eigenlijk gewoon wazige foto.

Verder is er op kinderkamergebied ook al heel wat gevorderd en heeft Tom zelfs de kleuren gekozen. Turkse Steen en Ivoorbeige, sounds fancy right?! 

 

 

 

 

Week 30

Maandag vierde ik mijn 24ste verjaardag door een 3D echo te laten maken bij Precho in Berchem. Enorm toffe madam en ze neemt rustig haar tijd. We hadden een beetje ‘pech’ dat ons meisje al wat groot is en met haar hoofd tegTessa (20)en de baarmoederwand lag. Waardoor er daar wat weinig vocht tussen de wand en het voorhoofdje zat.  Toch heeft ze er het beste van gemaakt met het onderstaande resultaat. En neen, ik heet niet stiekem Kelly, foutje van de vriendelijke dame bij Precho. 

 

Maar het allertofste op mijn verjaardag was de schommelstoel die ik van mijn ventje gekregen heb. Ik was enorme fan van zo’n klassieke, ouderwetse versie. Maar eigenlijk zit die POÄNG van de Ikea zoveel beter!

Tot zover dus de afgelopen weken, mijn post-frequentie lijkt er maar niet op te beteren. Ik doe zo hard mijn best hoor… Ahum.

Veel liefs!

[26]

Bij deze ben ik er nog eens toe gekomen om jullie allemaal een geweldige update te geven. Ik zou wel enkele excuses kunnen bedenken waarom ‘t zo lang geleden is maar da’s een beetje flauw.

Week 23
Ondertussen ben ik dus een getrouwde vrouw en dat heeft voor een roze wolk gezorgd, toch voor 2 dagen… Toen ging onze diepvries kapot vlak voor we naar de Vossemeren gingen en kreeg ik een blaasontsteking. Ja, dat was een toffe week… Gelukkig niets wat geld en goeie antibiotica niet kunnen verhelpen.  Plus een eervolle vermelding voor mijn echtgenoot, die nog niet gaan lopen is na al mijn geklaag en gebleit. Want ja, dat hoort er ook bij ;-)

Week 24
Daarna was het tijd voor hevige rugpijn, en die kon niet verholpen worden met één van die bovenstaande oplossingen. Enkel plat in de zetel met een kersenpitkussentje en een spinnende kat op mijn schoot leken het goed te doen. En daar is gelukkig toch een voordeel aan verbonden, ik heb tijd gehad om na te denken (lees: pinteresten) over geboortekaartjes en doopsuiker. We zijn er nog niet uit maar ‘t gaat geweldig worden, al zeg ik ‘t zelf.

Week 25
Echo 25 wVerder was er alleen maar goed nieuws bij de gynaecoloog, onze mooie dochter was heel actief en woog ongeveer 820 gram op 25 weken en 1 dag. Ligt het aan mij of is dat al gigantisch veel?!  Ook lag onze jonge dame in stuit maar daar moeten we ons nu nog helemaal geen zorgen over maken, laat ze maar liggen hoe ze zelf wil tot een week voor de bevalling. Dan moet ze goed liggen zodat ik natuurlijk kan bevallen.

 

Week 26
Ondertussen gaat de rugpijn goed zolang ik niets doe, de moment dat ik wat dingen onderneem of lang rechtop zit heb ik toch last. Ik ga bekijken wat de komende week op ‘t werk geeft maar ik heb in elk geval een voorschrift klaarliggen voor 9 bezoekjes aan een kiné. Maar wil ze nog niet gebruiken zolang ik niet werk.

Tot slot is het opvallend moeilijk gebleken om wekelijks een foto te maken. Ik ga geen beloftes maken om het beter te doen maar gewoon eentje toevoegen van vorige week, toen de teller 25 weken aangaf!

 

Buikfoto 25w